[Fiction] ไดอารี่ของยามะจัง &ยูโตะ2014 ตอนที่ 1

 

 

 
ผู้แต่ง : วีนัส
คู่ : นากาจิม่า ยูโตะ  ยามาดะ เรียวสุเกะ

-1-

 

ยามะจัง

 

ผมหรี่ไฟในห้องนอนลงทั้งหมดและนั่งมองเปลวเทียนของเทียนที่พึ่งซื้อมาเมื่ออาทิตย์ที่ก่อนมาได้สักพักแล้ว...

เวลาผมอยู่ที่บ้านผมมักจะชอบเหม่อ นั่งคิดอะไรไปเรื่อยๆ บางทีก็ไม่ได้คิดอะไรแค่นั่งปล่อยให้สมองว่างเปล่าเพราะไม่อยากคิดอะไรก็มีเหมือนกัน

ผมพึ่งย้ายมาอยู่ที่คอนโดฯที่ย่านใจกลางเมืองโตเกียวได้สักพักนึงแล้ว ผมมักจะอยู่ที่นี่เวลาที่ต้องทำงานในเมืองติดต่อกันหลายๆอาทิตย์ วันไหนที่เป็นช่วงวันหยุดถ้าไม่ติดออกไปเที่ยวหรือนัดกับใครก็จะแวะไปหาครอบครัวที่บ้าน

เมื่อกี้นี้ไดจังส่งข้อความมาบอกผมว่าจะแวะมาหา และจะเอาขนมมาให้ด้วย

อยู่กับไดจังผมรู้สึกสบายใจที่สุด เค้าเข้าใจผมในทุกๆอย่างที่ผมคิด ไม่จำเป็นที่ผมจะต้องคอยมานั่งรู้สึกเกรงใจกับไดจังเลย ผมอยากพูดอะไรก็พูด รู้สึกอะไรก็พูดออกไปตรงๆ แต่บางทีผมก็เป็นคนที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆ ก็เลยทำให้ทะเลาะในเรื่องไม่เป็นเรื่องกับไดจังบ้าง

ติ๊งหน่อง

เสียงออดดังขึ้น ผมลุกขึ้นยืนจากเตียงและบิดขี้เกียจก่อนจะเดินไปเปิดประตู

“ฮัลโล๊! ว่าไง!”เสียงของไดจังดังลอดเข้ามาก่อนที่ผมจะได้เห็นหน้าเค้าซะอีก

“อะไรเล่า”ผมตอบเนือยๆและเปิดประตูให้ไดจังเดินเข้ามาข้างใน ไดจังสวมเสื้อยืดสีเหลืองอ่อนสกรีนลายมิกกี้เม้าส์และกางเกงยีนส์สามส่วนพร้อมรองเท้าบู๊ตหนังสีดำคุ้นตา

“แกนี่นะเวลาอยู่บ้านทีไรทำตัวเฉื่อยแฉะเป็นตาลุงแก่ๆเลยนะ”ไดจังพูดพร้อมกับถอดรองเท้าวางไว้ที่ชั้นวางรองเท้า

“ก็มันวันหยุดของชั้นนี่หว่า”ผมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ทำไมวันนี้ดูง่วงๆจังวะ เมื่อคืนนอนกี่โมงเนี่ย?”ไดจังถามและเดินดุ่มๆเข้าไปในห้องนั่งเล่นก่อนหน้าผมเลยในทันที เค้ามาบ้านผมบ่อยมากจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นบ้านหลังที่สองของเค้าแล้วก็ว่าได้

“ตีสองกว่าๆมั้ง”ผมตอบ

“ดึกจังวะ เมื่อวานตื่นเช้าด้วยไม่ใช่รึไงไม่ง่วงหรอ?”ไดจังถาม

“ก็นั่งทำอะไรๆไปเรื่อยๆแหละ”ผมตอบและเดินไปดูขนมที่ไดจังหยิบออกมาจากถุงพลาสติก

“ขนมวุ้น! อร่อยมาก ขอแนะนำ”ไดจังทำหน้าตามั่นใจและวางวุ้นลงบนโต๊ะด้วยท่าทีตื่นเต้นก่อนจะวิ่งไปหยิบจานในครัวอย่างร่าเริงสุดขีด

ผมอยากสดใสกระปรี้กระเปร่าให้ได้สักครึ่งหนึ่งของไดจังในวันหยุดจัง ยิ่งผมโตขึ้นเท่าไหร่ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองขาดตรงนี้เพิ่มขึ้นทุกทีๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่ร่าเริงใช้ชีวิตอย่างหมดอาลัยตายอยากหรอกนะ ผมว่าไดจังเป็นพวกร่าเริงอยู่เสมอมากกว่า วันไหนที่ผมไม่ได้ทำงานผมจะรู้สึกว่าตัวเองควรได้พักผ่อน ผมจะนอนพักอยู่ที่บ้านทั้งวัน ซึ่งผมคิดว่าตัวผมก็ไม่ได้ผิดปรกติอะไรนะ แต่ทำไมเห็นไดจังทีไรผมต้องอดคิดว่าตัวเองเป็นคนเงียบๆก็ไม่รู้

ไดจังแกะกล่องและเอาวุ้นใส่จาน มันเป็นวุ้นสีชมพูอ่อนเหมือนนมผสมน้ำแดงหน้าตาน่าทาน

“อันนี้ของแก”ไดจังยื่นวุ้นสีชมพูอ่อนนั้นให้ผม

“ขอบใจนะ”ผมรับมาและใช้ช้อนพลาสติกที่แถมติดมากับกล่องตักวุ้นกิน รสชาติของมันหอมหวานและอร่อยสดชื่นดี

“เป็นไงมั่ง?”ไดจังนั่งลงข้างๆผมและเขยิบหน้าเข้ามาใกล้มาก

“ก็อร่อยดีนะ แกชอบหรอ?”ผมถาม ไดจังพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น นัยน์ตาดำขลับเปล่งประกายแวววับ

“มากกกกก โคตรชอบ ติดมากช่วงนี้ เดี๋ยวซื้อมาให้อีกเอามั้ย?”ไดจังทำหน้าตาจริงจัง

“เฮ้ยๆไม่ต้อง แค่นี้ก็พอแล้วซื้อมาทำไมเยอะแยะ”ผมพยักเพยิดหน้าไปที่กล่องวุ้นที่ยังเหลืออยู่อีกสองกล่องใหญ่วางซ้อนกันอยู่

“โอ๊ย แกนี่มันขัดใจจริงๆ มันอร่อยๆจริงๆนะ”ไดจังยืนยัน

“เออรู้แล้ว”ผมหัวเราะ ไดจังลุกขึ้นไปหยิบอีกกล่องมากินต่อ

“ว่าแต่.. อีกสองวันก็จะขึ้นแสดงที่โตเกียวโดมแล้วเนอะ”ไดจังเกริ่นพูดเรื่องคอนเสิร์ตวันพรุ่งนี้ขึ้นมา

“นี่มาหาเพราะเรื่องนี้ด้วยป่ะเนี่ย?”ผมถาม ไดจังยิ้มเขินๆ

“มันตื่นเต้นอ่ะ ไม่ได้เป็นทัวร์ด้วย”ไดจังพูด

“ปีนี้คงจะมีทัวร์ต่อแหละ แต่เราน่ะสิช่วงนี้ก็ถ่ายคินดะหนักมาก ชั้นคิดว่าตัวเองจะต้องเป็นลมล้มตึงสักวันแน่ๆ”ผมขยี้ตา

“แกอ่ะ นอนให้มันเร็วๆหน่อยสิวะ ไหนบอกสุขภาพมาเป็นอย่างแรกไง? ถ้าไม่..”ผมยกมือขึ้นเป็นการบอกให้ไดจังหยุดพูด

“รู้แล้วน่า”ผมขมวดคิ้ว ไดจังย่นปากและหยิบรีโมตขึ้นมากดเปิดทีวี

“เอ้อใช่! ชั้นอัดเรื่องโยวะที่ยูโตะแสดงเก็บเอาไว้ ดูมั้ยๆ?”ผมหันไปถามไดจัง

“ยังอ่ะ เออดีเหมือนกัน ช่วงนี้ไม่มีเวลาดูเลย ต้องฝากแม่อัดเก็บเอาไว้ นี่ถ้าบอกเรื่องนี้ยูโตะคงงอนแหง ชั้นนึกหน้าหมอนั่นทำปากงอแล้วพูดว่า ‘ไม่เป็นไร’ แต่สีหน้าคนละอารมณ์กับความรู้สึกออกแบบสุดๆเลยว่ะ”ไดจังหัวเราะ

“เออจริง”ผมหัวเราะและนึกภาพเวลาที่ยูโตะพูดคนเดียวแล้วไม่มีคนสนใจทั้งๆที่ต้องการให้ทุกคนสนใจ

“อะไรวะ ตั้งแต่ที่ชั้นเข้ามาในบ้านแก ในที่สุดแกก็วิญญาณกลับคืนร่างเพราะเรื่องยูโตะนี่นะ?”ไดจังเลิกคิ้ว แล้วเอาช้อนจิ้มๆวุ้นจนเละไปส่วนหนึ่ง

“กลับคืนร่างอะไรวะ?”ผมหัวเราะ

“เออช่างเถอะ ไหนล่ะดูกันเลยจะได้เอาไปเม้าท์ให้ยูโตะมันดีใจหน่อย”ไดจังว่า

ผมกับไดจังนั่งดูละครที่ยูโตะแสดงจนจบ ตอนนี้เกือบหกโมงเย็นแล้ว ผมจะทำข้าวเย็นให้ไดจังกินแต่เค้าบอกว่ามีนัดไปกินข้าวกับอิโนจังแถวนี้ต่อตอนทุ่มนึง เค้าชวนผมไปด้วยแต่ผมรู้สึกง่วงและอยากเข้านอนเร็วๆก็เลยปฏิเสธไป

ผมเดินออกไปส่งไดจังที่ลิฟต์หลังจากที่อิโนจังส่งข้อความมาบอกว่าใกล้ถึงแล้ว

ผมเดินกลับเข้ามาในห้องและอยู่คนเดียวอีกครั้ง...

หลังจากที่ผมอาบน้ำ ใส่ชุดนอนเตรียมตัวเข้านอน ผมก็ไม่ลืมที่จะจุดเทียนอโรม่าแบบที่ใช้สำหรับผ่อนคลายเวลานอนหลับโดนเฉพาะไว้ที่หัวเตียงก่อนนอน ผมหยิบโทรศัพท์ที่ชาร์ตทิ้งไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งมาดู ผมค่อนข้างที่จะเป็นคนติดโทรศัพท์มาก ถึงจะไม่มีคนส่งข้อความเข้ามาหา ผมก็จะกดเปิดดูอยู่เสมอ

ยูตี้ นากาจิมี่ : 2 ข้อความใหม่

ผมกดเปิดข้อความออกดู ยูโตะส่งเป็นข้อความไลน์แยกมาหาผมคนเดียวแทนที่จะส่งแบบตั้งเป็นกลุ่มของ JUMP ที่มีเมมเบอร์ทุกคนอยู่ในนั้น

มันเป็นภาพกบตัวนึงทำตาแป๋วใส่กล้อง มีข้อความเขียนส่งต่อมาว่า

กบน้อย ชั้นเห็นตอนกำลังถ่ายละครพอดี เหมือนยามะจังเด๊ะเลย ฮ่าๆ

“เหมือนตรงไหนวะ ไอ้บ้านี่”ผมกดดูภาพกบอีกรอบ แล้วก็หัวเราะออกมาเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียว

ความสัมพันธ์ของผมและยูโตะดีขึ้นกว่าเก่าเยอะมากตั้งแต่ช่วงปลายปีที่ Hey!Say!7 ได้นัดกินข้าวกันในช่วงวันเกิดของจิเนน แต่ผมก็คิดมาก่อนอยู่แล้วล่ะว่าจะปล่อยให้ความสัมพันธ์เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้หรอก ยังไงสักวันนึงผมก็อยากจะหาโอกาสเปิดใจพูดเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน

ผมคิดมาตลอดว่ายูโตะเป็นคู่แข่งของผมอยู่เสมอ และในตอนนี้ก็ยังคงเป็นอยู่ แต่เป็นคู่แข่งในด้านที่ดีคือผลักดันซึ่งกันและกัน ช่วงเวลาเลวร้ายที่มาจากการที่ผมได้เป็นเมนหลักของวงแทนที่จะเป็นยูโตะทำให้เราไม่ค่อยได้คุยเรื่องราวส่วนตัวกันเลย ผมแทบจะไม่รู้เลยว่ายูโตะไปทำอะไรมาบ้าง หรือแม้แต่การที่ผมและยูโตะจะพูดคุยกันนานๆยังเป็นเรื่องที่เคยทำให้ผมรู้สึกหนักใจมาก่อนเลย

แต่พอได้เปิดใจกัน ผมก็ได้เข้าใจอะไรๆมากขึ้น ตั้งแต่วันนั้นผมก็ไปเที่ยวกับยูโตะกันสองคนบ่อยมากขึ้นกว่าเดิม ยูโตะเริ่มเข้ามาเล่าเรื่องส่วนตัวให้ผมฟังบ่อยมากขึ้น

ถ้าเป็นตัวผมเองสองสามปีก่อนหน้านี้ ผมคิดว่าตัวเองคงไม่คิดว่าจะมีวันได้พูดคุยในเรื่องส่วนตัวแบบนี้กับยูโตะแน่ๆ รวมถึงการเรียกยูโตะจากยูโตะคุง เป็น ยูโตะ หรือ ยูตี้ด้วย

แต่ก่อนยูโตะไม่ใช่คนที่จะพูดเล่นด้วยได้เลย เป็นคนจริงจังจนผมต้องคอยระวังว่าควรจะพูดอะไรที่ควรพูดกับยูโตะไปได้บ้าง ถึงแม้ในใจผมมักจะแอบแทนตัวยูโตะว่า ‘มัน’ ด้วยความหมั่นไส้บ้างก็เถอะนะ


              ผมพิมพ์ข้อความส่งกลับไปหายูโตะ ก่อนจะส่งสติกเกอร์รูปตัวการ์ตูนทำท่าวิ่ง จากนั้นก็เปิดเช็คข่าวบันเทิงนิดหน่อยก็เข้านอน..

---

วีนัส : เป็นตอนแรกของฟิคชั่นไดอารี่ของยามะจังที่แต่งใหม่นะคะ ไม่เกี่ยวกับภาคก่อนๆที่เคยแต่งมานะคะ >< บล็อกนี้จะเป็นบล็อกสำหรับลงฟิคของเราโดยเฉพาะเลย  ตอนนี้แต่งตุนเก็บเอาไว้เยอะพอสมควรแล้ว จะทยอยลงให้ได้ติดตามอ่านกันเรื่อยๆนะคะ ^^  อาจจะมีคนที่เคยอ่านไดอารี่ของยามะจังก่อนหน้านี้ที่เราแต่งกัน แต่คาแรกเตอร์ของฟิคไดอารี่นี้คาแรกเตอร์จะต่างกันนะคะ มีเรื่องจริงสอดแทรกเข้ามาในคำพูด หรือสถานการณ์ในฟิคบ้างนะคะ เนื้อเรื่องค่อนข้างซีเรียสนิดหน่อย ยังไงก็ขอฝากติดตามฟิคชั่นเรื่องนี้ และเป็นกำลังใจให้กันเรื่อยๆด้วยน้าา  มาติดตามกันว่า สองคนนี้ใครจะรักใครก่อนกัน อะไรที่ทำให้สองคนนี้รู้สึกหวั่นไหวต่อกัน  

แล้วเจอกันตอนที่ 2 นะจ้าาา 

ตอนนี้เราสร้าง Twitter ขึ้นมาใหม่ แวะมาพูดคุยทักทายกันได้นะคะ     @chinen_nanoni