[Fiction] ไดอารี่ของยามะจัง & ยูโตะ 2014 ตอนที่ 2

 

 

ผู้แต่ง : วีนัส
คู่ : นากาจิม่า ยูโตะ  ยามาดะ เรียวสุเกะ

-2-

ผมตื่นขึ้นมาตอนประมาณ 7 โมงเช้า วันนี้ผมมีสัมภาษณ์ลงนิตยสาร กับถ่ายแบบสำหรับโฆษณาละครเรื่องคินดะอิจินิดหน่อย ผู้จัดการขับรถมารับผมถึงที่คอนโดฯเองตั้งแต่เช้า

ผมเจอไดจังในที่ทำงาน แม้ภาพที่โปรโมตในตอนแรกยังไม่มีไดจังอยู่ด้วย วันนี้เค้าจึงมาถ่ายด้วยเพื่อที่จะทำภาพละครรวมที่จะเผยแพร่ในภายหลัง

“เย็นนี้แกไปไหนป่ะ?”ผมถามไดจัง ไดจังกำลังเซตผมอยู่ที่หน้ากระจกอย่างตั้งใจตอบโดยที่ไม่หันมามองผมว่า

“เฮ้ย พอดีวันนี้เพื่อนที่รู้จักตั้งแต่สมัยเด็กๆแวะมาหาว่ะ โทษที เออใช่ๆ”ไดจังละสายตาจากกระจกไปตรงเก้าอี้เหล็กบุหนังหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเหมือนมองหาอะไรสักอย่าง จากนั้นก็เดินอ้อมโต๊ะไปหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลเข้มมาแล้วยื่นให้ผม

“สุขสันต์วันเกิดก่อนล่วงหน้าเลย กว่าจะได้เจอกันอีกทีก็วันที่แสดงที่โดมเลย ให้ก่อนเป็นคนแรกเลยใช่ป่ะ? ไม่ได้มีคนให้ก่อนใช่เปล่า?”ไดจังพูดพร้อมกับมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ลุ้นระทึก


              “ยังเลย ก็วันเกิดชั้นมันพรุ่งนี้นี่นา แกคนแรกแหละ”ผมพูด ไดจังทำหน้าดีใจอย่างไม่ปกปิดและกอดผมแน่น

“เปิดเลยๆ! โคตรดีใจเลยว่ะ! เคย์โตะแม่งชอบแข่งกับชั้นประจำอ่ะ ไม่ชอบเวลาที่โดนหมอนั่นเบ่งใส่ชะมัด”ไดจังกอดอกและเบ้ปาก

              ข้างในถุงกระดาษสีน้ำตาลมีกล่องทรงสี่เหลี่ยมสีน้ำตาลอ่อน ผมรีบหยิบออกมาดู มันคือกระดาษที่ห่อของขวัญเรียบๆไม่ได้เขียนอะไรไว้ข้างหน้า ผมนั่งลงบนเก้าอี้และเริ่มแกะห่อของขวัญอย่างใจเย็นเพราะกลัวกระดาษที่ห่อด้านนอกจะขาด

กล่องสีครีมเคลือบมันตรงกลางเป็นพลาสติกใสเผยให้เห็นเสื้อแบบมีฮู้ตสีดำสกรีนเป็นลายเท่ๆสีทองแบบเงา ผมแกะกล่องออกมาลองสวมใส่ ซึ่งมันก็พอดีเป๊ะ

“เฮ้ย ชอบว่ะ”ผมยิ้ม


              “ดีใจนะที่ชอบอ่ะ เลือกตั้งนาน นี่พยายามเลือกร้านที่นายไม่น่าจะไปแล้วนะ เซ้นส์แฟชั่นเรามันใกล้ๆกัน ถ้าซื้อมาซ้ำกับที่นายมีอยู่คงแป๊กแย่”ไดจังทำหน้าโล่งอก

“ขอบใจมากนะ ชอบมากเลย แล้วนี่อะไรอ่ะ?”ผมล้วงไปหยิบการ์ดสีขาวที่กองอยู่ตรงก้นถุงขึ้นมา

              “เฮ้ยๆๆ อย่าพึ่งอ่านนะเว้ย”ไดจังร้องห้ามเสียดัง

              “ทำไมวะ?”ผมทำท่าจะกางออกอ่าน

              “ขอเหอะ อายว่ะ เอากลับไปอ่านที่บ้านเถอะ ชั้นไม่อยากเห็นคนร้องไห้”ไดจังทำเป็นเบ้หน้าเหมือนคนจะร้องไห้

              “เดี๋ยวเหอะ อยากโดนต่อยรึไง”ผมขู่พร้อมกับถกแขนเสื้อขึ้น ไดจังรีบวิ่งหนีไปอีกทางก่อนจะหาจังหวะเข้ามากอดรัดแกล้งจักจี๋ผมจากอีกด้าน

              ถ่ายภาพลงโปรโมทเสร็จก็เกือบๆห้าโมงเย็นแล้ว ผู้จัดการจะขับรถกลับไปส่งที่บ้านให้เพราะมีธุระแถวนั้นพอดีแล้วก็จะพาไปเลี้ยงข้าววันเกิดผมด้วย

หลังจากที่ออกมาจากสตูดิโอผู้จัดการก็พาไปเลี้ยงข้าว ช่วงที่ผมกำลังจะสั่งอาหารจู่ๆเคย์โตะก็เดินเข้ามาในร้านเฉย

              “อ้าว มาได้ไง”ผมงงที่จู่ๆก็เห็นเคย์โตะเดินเข้ามาในร้าน และมันก็เป็นไปไม่ได้ด้วยที่เคย์โตะจะบังเอิญเข้ามาในร้านเดียวกันแบบนี้ในเวลาใกล้ทุ่มนึงแบบนี้

              “มาอยู่เป็นเพื่อนยามะจังไง”เคย์โตะนั่งลงตรงที่นั่งข้างๆผม และขอเมนูจากผู้จัดการ

              “เคย์โตะโทรมาบอกน่ะว่ายามะจังอยู่ไหน ตอนนี้ว่างรึยังน่ะ”ผู้จัดการตอบสีหน้าที่งุนงงของผม

              “แล้วทำไมไม่โทรมาหาวะ?”ผมหันไปถามเคย์โตะ

              “เซอร์ไพรส์”เคย์โตะกางมือทั้งสองข้างออกแล้วก็หัวเราะ

              “เซอร์ไพรส์ตายแหละ”ผมยิ้มตามเคย์โตะ ใจจริงแล้วผมรู้สึกดีใจมากๆเลยแหละที่มีเพื่อนอยู่ในคืนก่อนวันเกิดแบบนี้

              ผมสั่งสเต๊กเนื้อมากิน เคย์โตะสั่งพาสต้าซอสเนื้อ ผู้จัดการก็สั่งข้าวแกงกะหรี่มากิน เราพูดคุยกันเรื่องงานนิดหน่อยก็เกือบสองทุ่มกว่าๆแล้ว ผู้จัดการออกจากร้านไปก่อนเพราะต้องไปทำธุระต่อก็เลยจ่ายเงินเลี้ยงให้ทั้งผมแล้วก็เคย์โตะเลย ผมก็ไม่รู้จะนั่งอยู่ในร้านต่อทำไมก็เลยออกมาจากร้านพร้อมกับผู้จัดการเลย

หลังจากที่ออกมาจากร้าน จู่ๆเคย์โตะก็บอกว่าจะต้องกลับบ้านแล้ว ไว้เดี๋ยวจะมาหาที่บ้านอีกทีพรุ่งนี้นะ ผมก็เลยเดินไปส่งที่สถานีรถไฟแล้วกลับมาที่บ้านคนเดียว ในใจรู้สึกหวิวๆ ผมฉลองวันเกิดก่อนหน้าวันเกิดตัวเองกับครอบครัวของผมไปก่อนหน้านี้แล้ว พี่สาวผมเกิดวันใกล้ๆกับผมพ่อกับแม่ก็เลยมักจะจัดงานวันเกิดพร้อมๆกันตั้งแต่เด็กๆแล้ว แต่คราวนี้จัดไวกว่าวันเกิดผมหน่อยเพราะอยากให้ผมได้พักผ่อนก่อนหน้าที่จะขึ้นแสดง

 ผมกลับมาที่บ้าน เปิดดูรายการทีวีไปเรื่อยเปื่อย และอ่านการ์ดที่ไดจังเขียนมาให้ ข้อความในการ์ดเป็นข้อความเขียนความในใจเล็กๆน้อยๆ แล้วก็อวยพรขอให้ผมสุขภาพร่างกายแข็งแรง โทรศัพท์ของผมแบตใกล้หมดตั้งแต่ตอนที่ไปทำงานแล้วผมก็เลยวางเสียบชาร์ตทิ้งเอาไว้ในห้องนอน ผมคิดว่าช่วงหลังเที่ยงคืนไปผมคงจะได้รับข้อความสุขสันต์วันเกิดครบ 21 ปีเพียบ เพราะฉะนั้นก็เลยรอชาร์ตให้เต็มแล้วค่อยเอามาเล่นอีกที

วันก่อนผมโทรสั่งปลาหลายชนิดสำหรับเอามาทำซูชิดิบกินเองที่บ้าน ปลาที่เลือกก็ไม่ใหญ่มากนัก กะเอาไว้ว่าจะทำไปเผื่อพ่อแม่ที่บ้านด้วยเพราะพรุ่งนี้จะแวะเข้าไปที่บ้าน

ติ๊งหน่อง~

              ช่วงที่ผมกำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆเสียงออดก็ดังขึ้น สงสัยคงจะเป็นพนักงานมาส่งของที่สั่งเอาไว้ เพราะร้านที่สั่งให้บริการ 24 ชั่วโมง ผมเลยให้มาส่งก่อนหน้าวันเกิดของตัวเองตอนเที่ยงคืน มันก็แปลกดีที่ปีนี้ได้อยู่ฉลองวันเกิดคนเดียวหลังจากที่ผมย้ายมาอยู่เองคนเดียวเมื่อไม่นานมานี้

ผมกดจอมอนิเตอร์เพื่อดูคนที่กดออดแต่ปรากฏว่ามันมืดสนิท มาลักษณะแบบนี้สงสัยเป็นเคย์โตะแหงๆ

              “สุขสันต์วันเกิด!”สิ่งแรกที่ผมเห็นก็คือสายรุ้งจิ๋วที่พุ่งเข้ามาใส่หน้าผมจนผมต้องก้าวถอยหลังหนีด้วยความตกใจ

              เคย์โตะถือพลุสำหรับงานปาร์ตี้อันเล็กๆอยู่ และสิ่งที่ทำให้ผมตกใจก็เกิดขึ้น...

จู่ๆจิเนนก็โผล่มาจากทางด้านหลังของเคย์โตะพร้อมกับเค้กที่ปักเทียนที่จุดไฟเอาไว้ ด้านหน้าเค้กเขียนว่า ‘สุขสันต์วันเกิด 21 ปี เรียวสุเกะ’

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูเรียวสุเกะ~ สุขสันต์วันเกิดนะ”จิเนนยื่นเค้กมาให้ผมเป่า

              “เดี๋ยวก่อนสิจิเนน ให้ยามะจังอธิษฐานก่อน”เคย์โตะรั้งแขนจิเนนที่กำลังจะยื่นเค้กให้ผมเป่าเทียนเอาไว้

ผมยิ้มให้กับทั้งสองคนก่อนจะหลับตาพนมมืออธิษฐาน

ดีใจจังที่วันนี้มีเพื่อนรักทั้งสองคนมาเซอร์ไพรส์วันเกิดถึงที่บ้านแบบนี้ ขอบคุณมากเลยนะครับที่ทำให้ผมได้เจอกับมิตรภาพที่ดีๆแบบนี้ ผมขอให้เป็นช่วงอายุ 21 ปีที่เจอแต่สิ่งใหม่ๆที่ท้าทายเข้ามาในชีวิต

               พออธิษฐานเสร็จผมก็เป่าเทียนจนดับครบทุกเล่ม จิเนนและเคย์โตะยิ้มกว้างให้ผม ทั้งสองคนดูอบอุ่นและจริงใจมาก จนผมน้ำตารื้นแต่ยังกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมาได้อยู่ ตั้งแต่ที่ผมอายุครบ 20 ปีผมก็ตั้งกฎกับตัวเองเอาไว้ว่าผมจะต้องพยายามอดกลั้นไม่ร้องไห้ออกมา ผมจะต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้ เพราะผมรู้ดีว่าตัวเองยังมีจุดที่มักเป็นคนอ่อนไหวง่ายอยู่ผมจึงอยากปรับเปลี่ยนตรงจุดนั้นของตัวเองให้ดีขึ้น

ผมเดินไปหยิบจานและช้อนจากในครัวมาให้จิเนนกับเคย์โตะที่รออยู่ที่ห้องทานข้าว แต่พอผมเดินเข้าไปก็เห็นจิเนนยืนเอามือไขว้หลังเอาไว้อยู่

              “หือ? อะไรของนายน่ะท่าทางแปลกๆ”ผมมองไปทางจิเนนที่ยืนแบบผิดธรรมชาติ ซึ่งดูยังไงก็รู้อยู่แล้วว่าซ่อนอะไรเอาไว้อยู่ข้างหลัง

             “แต๊น! ให้เรียวสุเกะ!”จิเนนยื่นการ์ดขนาดครึ่งA4มาให้

“ชั้นกับจิเนนนัดมาเจอกันช่วงหัวค่ำนั่งทำให้นายน่ะ”เคย์โตะพูดและโอบไหล่จิเนนที่ยกนิ้วโป้งทำหน้าภาคภูมิใจเหมือนตัวเองพึ่งไปช่วยชีวิตเด็กทารกออกมาจากบ้านที่กำลังไฟไหม้

“นายนี่นะเคย์โตะ โกหกชั้นหรอ?”ผมตีเคย์โตะแรงๆไปหนึ่งทีเคย์โตะร้องเจ็บแต่ก็หัวเราะชอบใจที่ผมตีเค้า

              และเมื่อผมเปิดการ์ดที่ภายนอกเป็นแค่กระดาษสีขาวธรรมดาออกดู ข้างในก็เป็นภาพจากกล้องโพลารอยด์ที่ถ่ายเอาไว้เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนที่ไปเที่ยวด้วยกัน มีถ่ายด้วยกันในที่ทำงานบ้าง จิเนนเขียนข้อความอธิบายด้วยปากกาสีวิบวับ แปะสติกเกอร์รูปการ์ตูนลวดลายน่ารัก เคย์โตะยังคงเส้นคงวาในการเขียนภาษาอังกฤษในแบบที่ผมอ่านไม่ออกคือเขียนเป็นตัวเขียนติดกันยาวเป็นพรืด ซึ่งปรกติแค่ภาษาอังกฤษผมก็อ่านไม่ค่อยจะออกอยู่แล้ว แต่พอผมอ่านอีกหน้านึงเคย์โตะก็เขียนข้อความแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นเอาไว้ว่า

                 (แปลจากภาษาอังกฤษนะ) ความสัมพันธ์ที่ยามะจังกับชั้นมีต่อกันนั้นไม่อาจมีใครมาทดแทนได้ ยามะจังเป็นคนที่มีความพยายามและอดทนอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนยามะจังก็ไม่เคยแสดงให้คนอื่นเห็นเลย ถึงแม้ยามะจังจะชอบแกล้งชั้น แต่ชั้นก็รู้ว่ายามะจังเป็นห่วงชั้นและทุกๆคนอยู่เสมอ ขอบคุณที่คอยรับฟังในทุกๆเรื่องนะ ยามะจังเป็นคนชอบเก็บความรู้สึก บางทีมีอะไรก็คุยกับชั้นได้นะรู้มั้ย? ไม่ว่ายังไงนายก็ยังมีชั้นอยู่เสมอนะ ยามะจังน่ะมีเสน่ห์ อ่อนโยน เท่ แล้วก็หล่อที่สุดเลย นี่ชั้นพูดจริงๆนะ? ฮ่าๆ ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างนะ สุขสันต์วันเกิดนะ

พออ่านจบน้ำตาของผมก็ไหลพราก ผมพยายามจะห้ามไม่ให้ตัวเองหยุดร้องไห้แล้ว แต่ก็ทำไม่ได้เลยน้ำตาของผมไหลออกมาไม่หยุด

ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามันเป็นการร้องไห้ด้วยความประทับใจ มันไม่ใช่น้ำตาที่แสดงให้เห็นถึงความอ่อนแอเลย ผมคิดในใจและเริ่มร้องไห้โฮออกมาเหมือนเด็กๆ

“เรียวสุเกะร้องไห้ใหญ่แล้ว โอ๋ๆ อ่านของผมด้วยสิ”จิเนนนั่งลงข้างๆผมและใช้นิ้วชี้ไปที่การ์ดอีกด้านที่เขียนข้อความขยุกขยุยยาวติดกันเป็นพรืดด้วยเมจิกสีชมพูเข้ม

               ถึง เรียวสุเกะ

            เรียวสุเกะของผม ไม่ว่าเมื่อไหร่เรียวสุเกะก็จะเป็นของผมตลอด

เรียวสุเกะมักจะบอกผมบ่อยๆว่าอย่าคิดมากในเรื่องที่เราไม่สามารถแก้ไขนิสัยที่เข้ากับคนแปลกหน้าได้ยากของตัวเองไปได้ ผมเข้าใจนะว่าบางทีการที่เราจะไปเปลี่ยนนิสัยของเราในช่วงเวลาแปบเดียวมันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย แต่พอเวลาที่ผมเห็นเรียวสุเกะที่เข้ากับคนยากกว่าผมพยายามที่จะคุยกับนักแสดงที่จะต้องได้แสดงร่วมกัน ผมก็รู้สึกว่าตัวผมเองก็จะต้องพยายามให้ไม่ให้แพ้เรียวสุเกะด้วยเหมือนกัน
              เราอยู่ด้วยกันบ่อยจนไม่รู้จะเขียนอะไรแทนความรู้สึกลงไปดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องเขียนอะไรลงไปยังไงผมก็รู้ว่าผมมีความสำคัญต่อเรียวสุเกะมากที่สุดอยู่ดี

ผมดีใจมากนะที่ได้ทำงานร่วมกันกับเรียวสุเกะ รู้สึกแบบนั้นตลอดเลยล่ะ การที่ได้มาเดบิวต์วงเดียวกันก็เท่ากับว่าเราจะได้เจอกันตลอดชีวิตแล้วสินะ รักเรียวสุเกะนะ ขอแต่งงานผมได้แล้ว สุขสันต์วันเกิดนะ

              ผมหลุดหัวเราะออกมากับประโยคสุดท้ายที่จิเนนเขียน ยังไงจิเนนก็ยังคงเป็นจิเนนอยู่วันยังค่ำ เค้าเป็นคนที่ทำให้ผมรู้สึกอารมณ์ดีอยู่เสมอ เพราะนิสัยที่เป็นคนไม่ค่อยเก็บอะไรมาใส่ใจและมองโลกในแง่ดีเสมอ เวลาอยู่ด้วยก็เลยพลอยรู้สึกมีความสุขตามไปด้วย

             หลังจากที่เรากินเค้กกันได้ไม่นานพนักงานก็นำปลาที่ผมสั่งเอาไว้มาส่ง จิเนนดูแปลกใจที่ผมสั่งปลามากินตอนดึกๆแบบนี้ ผมยังไม่อยากนั่งแล่ปลาตอนนี้เพราะอยากคุยกับสองคนนี้มากกว่าก็เลยเอาปลาไปแช่เย็นเอาไว้กะว่าจะทำพรุ่งนี้อีกที

             เคย์โตะกับจิเนนนั่งเล่นอยู่ที่บ้านผมจนเกือบถึงตีหนึ่งกว่าๆ ตอนที่ผมกำลังคิดจะชวนทั้งสองคนพักที่บ้านจิเนนก็พูดว่าจะต้องกลับคืนนี้เพราะพรุ่งนี้จะต้องออกไปซื้อของกับแม่แต่เช้า เคย์โตะตอนแรกทำท่าว่าจะค้างที่บ้านผมก็เลยกลับแท็กซี่พร้อมจิเนนด้วยความเป็นห่วง เห็นเคย์โตะคอยดูแลจิเนนแบบนี้ผมก็รู้สึกดีใจนะที่สองคนนี้สนิทขึ้นกว่าเดิมเยอะมาก จิเนนค่อนข้างเป็นคนปากร้ายและพูดจาตรงไปตรงมา เคย์โตะค่อนข้างที่จะเป็นคนอ่อนไหวต่อคำพูดของคนได้ง่ายแรกๆที่เริ่มเดบิวต์สองคนนี้เลยไม่ค่อยสนิทกันมากเท่าที่ควร เพราะบางครั้งเคย์โตะก็กลัวที่จะทำอะไรให้จิเนนไม่พอใจ ซึ่งผมคิดว่าการทำอะไรให้จิเนนไม่พอใจนั้นมันจะต้องเป็นเรื่องที่ค่อนข้างมีเหตุมีผลมากเลยนะ เพราะเค้าไม่ใช่คนที่โกรธอะไรง่ายๆเลย ถ้าเคย์โตะมันโดนโกรธบ่อยๆถือว่าเป็นวันมหาวิปโยคของมันแล้วล่ะ

ผมจะเดินออกไปส่งทั้งสองคนที่ด้านล่างของคอนโดฯแต่เคย์โตะปฏิเสธให้ผมส่งแค่หน้าห้องก็พอ หลังจากที่มองทั้งสองคนเดินเข้าลิฟต์ไปแล้ว ผมก็เดินกลับมาเก็บจานชามล้างเข้าที่ให้เรียบร้อย

               พอกลับมาอยู่คนเดียวผมก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาทันที ผมรีบอาบน้ำและเข้านอนโดยที่ลืมเช็คข้อความในโทรศัพท์ไปเสียสนิท

---

วีนัส : ดีใจมากเลย มีคนคอมเม้นส์ตอนแรกเยอะแยะเลย ความจริงแค่ไม่กี่คอมเม้นส์เราก็ดีใจมากแล้ว  เลยตอบกลับทุกคอมเม้นส์เลย ฮี่ๆ   ขอบคุณมากเลยนะคะสำหรับทุกๆคอมเม้นส์เลย ตอนที่2เลยรีบลงต่อเลยทันที เย้ๆ  ตอนนี้มีใส่เรื่องจริงเข้ามาบ้างนิดหน่อย ตอนที่ 3 ตอนถัดไป ยูโตะจะปรากฎตัวครั้งแรกในฟิคเรื่องนี้นะคะ แล้วเจอกันตอนที่ 3 เร็วๆนี้จ้าา